Ιδρυτική Διακήρυξη

Η τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα καθώς και η δεκαετία που διανύουμε μπορεί να χαρακτηριστεί και ως η περίοδος των συνεχών αλλαγών τόσο στις εργασιακές σχέσεις όσο και στο ασφαλιστικό σύστημα, όχι μόνο της χώρας μας αλλά και διεθνώς. Στις μέρες μας 250 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 14 ετών σε όλο τον κόσμο εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες. Η ανεργία αυξάνει και κατ’ επέκταση αυξάνει και η συγκέντρωση πλούτου στα χέρια κάποιων λίγων. Oι ανισότητες διευρύνονται παγκόσμια και μέσα στην κάθε χώρα. Το 15% των κατοίκων του πλανήτη καρπώνονται το 80% του παγκόσμιου εισοδήματος την ίδια στιγμή που ο μισός, σχεδόν, πληθυσμός της Γης επιβιώνει με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα. Xαρακτηριστικό παράδειγμα οι τρεις πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου που έχουν μεγαλύτερο εισόδημα από τις 48 φτωχότερες χώρες.

Η ελληνική κοινωνία ζει καθημερινά της επιπτώσεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της ΟΝΕ. Το 8ωρο καταργείται και κυριαρχούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας. Η κοινωνική ασφάλιση βαδίζει το δρόμο της κατάργησής της.

Η νεολαία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θύματα της κατάστασης που διαμορφώνεται. H ένταξη της στην παραγωγή γίνεται όλο και πιο παρατεταμένη, ασταθής και αβέβαιη. Γενικεύεται το άγχος και η ανασφάλεια για την προοπτική της. H πλειονότητα των ανέργων είναι νέοι, το 29% των οποίων έχει ανώτερη ή ανώτατη μόρφωση. Oι εργαζόμενοι και άνεργοι νέοι αυξάνονται, αποτελούν το 54% της νεολαίας. Πολλαπλασιάζεται η περιστασιακή δουλειά, η μερική απασχόληση, η «μαύρη» απασχόληση.

Η ανώτατη εκπαίδευση μαζικοποιείται αλλά ταυτόχρονα τόσο ο προπτυχιακός όσο και ο μεταπτυχιακός κύκλος διασπώνται σε διάφορες κατηγορίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα ΤΕΙ, που πρόσφατα εντάχθηκαν χωρίς καμία προϋπόθεση αναβάθμισής τους στην ανώτατη εκπαίδευση, ένα πολύ μικρό ποσοστό των σπουδαστών ολοκληρώνει τις σπουδές του. Η συντριπτική πλειοψηφία τις εγκαταλείπει, εξ αιτίας του χαμηλού επιπέδου και του υψηλού, και χωρίς αντίκρισμα, κόστους τους. Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα απομακρύνονται από το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους. Το πτυχίο χάνει την αξία του και το νόημά του. Η διακήρυξη της Μπολόνια, το «εκπαιδευτικό Μάαστριχτ», που υπογράφηκε το 1999 από τους Υπουργού Παιδείας της ΕΕ προτάσσει την «καθιέρωση ενός συστήματος διδακτικών μονάδων, ανάλογου με το εφαρμοζόμενο σήμερα Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς Διδακτικών Μονάδων (ECTS)».

Το κίνημα νεολαίας σήμερα

Το φοιτητικό – σπουδαστικό χώρο μέχρι σήμερα μονοπωλούσαν σε μεγάλο βαθμό η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ οι οποίες επιδιώκουν την αποδοχή των συντηρητικών αναδιαρθρώσεων στο όνομα του σύγχρονου και του νέου. Ταυτόχρονα προβάλλουν την θεωρία της αναποτελεσματικότητας του αγώνα, των διαχειριστικών λύσεων και τον «λογικών» προτάσεων προς το σύστημα. Η ΠΚΣ – ΚΝΕ προσπαθεί να εντάξει το κίνημα της νεολαίας σε ένα «από τα πάνω» κεντρικό σχεδιασμό εγκλωβίζοντάς το σε γραφειοκρατικές λογικές.

Τα αποτελέσματα της δράσης αυτών των παρατάξεων είναι η αποδυνάμωση του φοιτητικού – σπουδαστικού κινήματος. Εκεί έγκειται και η αδρανοποίηση και διάλυση των ΕΦΕΕ – ΕΣΕΕ.

Κάλεσμα για τη δημιουργία μαζικού κινήματος νεολαίας

Από όλη τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα αναδείχνεται η ανάγκη να απαντήσουμε σε ένα δίλημμα πιο πιεστικό από κάθε άλλη φορά: να πούμε ναι στην υποταγή, στη συνεχή επιδείνωση της ζωής και των σπουδών μας ή να συμπορευτούμε μαζί με εργάτες, αγρότες στο δρόμο της αντίστασης ενάντια στις κυρίαρχες επιλογές της ΕΕ και όσων τις εφαρμόζουν.

Μέσα από τον προβληματισμό, την εμπειρία και την δράση μας προέκυψε η ανάγκη της δημιουργίας ενός ισχυρού πόλου αντίστασης που θα δώσει ελπίδα και όραμα στις πλατιές μάζες των φοιτητών και των σπουδαστών. Η δημιουργία ενός πόλου νέων ανθρώπων που θα παλεύουν μέσα στο Πανεπιστήμιο και την κοινωνία για μικρές και μεγάλες κατακτήσεις.

Καλούμε όλους τους φοιτητές – σπουδαστές, όλους τους νέους ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργά. Να δράσουμε και να αποφασίσουμε το μέλλον μας από κοινού.
Βασικές Αρχές
Παλεύουμε για τα δικαιώματά μας

i) Στις σπουδές

Παλεύουμε για πραγματική δημόσια και δωρεάν παιδεία. Πλήρη κάλυψη των υλικοτεχνικών αναγκών των ιδρυμάτων. Διεκδικούμε αύξηση των δαπανών για την παιδεία. Απορρίπτουμε τις εξειδικευμένες και αποσπασματικές γνώσεις. Μας απασχολούν τα προβλήματα από τα μεγάλα μέχρι και τα πιο μικρά (προβλήματα προσανατολισμού της γνώσης, προβλήματα υποδομής, αιθουσών, κλπ.). Διεκδικούμε ποιότητα ζωής στους χώρους που ζούμε και σπουδάζουμε.

ii) Στη δουλειά

Παλεύουμε για κατοχύρωση των επαγγελματικών και εργασιακών μας δικαιωμάτων. Είμαστε οι μελλοντικοί εργαζόμενοι και για αυτό μας απασχολούν οι αντιδραστικές αλλαγές στα εργασιακά και το ασφαλιστικό. Αντπαρατεθόμαστε με την ελαστικοποίηση των ωρών εργασίας και τις απλήρωτες υπερωρίες. Διεκδικούμε δημόσια και δωρεάν κοινωνική ασφάλιση.

iii) Στη ζωή

Παλεύουμε ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο. Την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Στη καταστροφή του περιβάλλοντος. Μας απασχολεί ότι απασχολεί κάθε νέο που αγωνιά για το μέλλον της κοινωνίας.

Δημοκρατία στο κίνημα

i) Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια που γίνεται υπέρ των συμφερόντων μας είτε ξεκινάν από εμάς είτε όχι – Δίνουμε βάρος στις γενικές συνελεύσεις – Πιστεύουμε στη δύναμη των φοιτητικών – σπουδαστικών συλλόγων
ii) Επιδιώκουμε το ευρύτερο συντονισμό των φοιτητών – σπουδαστών. Συμμετέχουμε σε συντονιστικά. Προωθούμε την δημιουργία τους.
iii) Παραμένουμε ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ από μηχανισμούς τους κράτους και της κυβέρνησης. Δεν εντασσόμαστε σε κομματικούς σχεδιασμούς. Είμαστε ανεξάρτητοι από οικονομικά συμφέροντα.

Αμεσοδημοκρατία

Όλα αποφασίζονται μέσα στη παράταξη, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς κομματική πειθαρχία. Δεν υπάρχουν από τα πριν αποφάσεις αλλά λαμβάνονται μετά από διεξοδική συζήτηση και με προσπάθεια κοινής συμφωνίας. Δουλεύουμε με βάση την συλλογικά κατακτημένη εμπειρία.

Πορεία Αριστερή