Με αφορμή δημοσιεύσεις για την εκδήλωση για τον ΔΣΕ: Η φαιά αθλιότητα και οι καλοθελητές της

0
43

Με αφορμή δημοσιεύσεις για την εκδήλωση για τον ΔΣΕ: Η φαιά αθλιότητα και οι καλοθελητές της

Η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, από τη δεκαετία του 1990 και εξής, δεν συνοδεύτηκε μόνο από αυτάρεσκες εξαγγελίες περί του «τέλους της ιστορίας». Μαζί με το τέλος της δυνατότητας επαναστατικού μετασχηματισμού της ανθρώπινης κοινωνίας, οι σύγχρονοι νεοφιλελεύθεροι χιλιαστές εξήγγειλαν και τον «θάνατο των μεγάλων αφηγήσεων», εκείνων, δηλαδή, των συνεκτικών κοσμοθεωρητικών και λογοθετικών συστημάτων που διαμορφώθηκαν από την εποχή του Διαφωτισμού και διέθεταν μια συνολική θέαση και ερμηνεία, οντολογική όσο και κοινωνικοπολιτική, της συγκρότησης του κόσμου. Στη θέση αυτών των συνεκτικών συστημάτων που καταγγέλθηκαν ως «ιδεολογίες», και μάλιστα «εξουσιαστικές», η μεταμοντέρνα θεώρηση προέκρινε την αποδόμηση, τον νοηματικό κατακερματισμό, την αποενοχοποίηση των ταμπού της λογοθετικής αυστηρότητας, τη λογική του everything goes: τα πάντα χωράνε, παντού. Αν σε επίπεδο τέχνης και αρχιτεκτονικής, ο μεταμοντέρνος εκλεκτικισμός αποτελεί πλέον μια γραφική ιδιοτροπία, σε επίπεδο ιδεολογίας ο μεταμοντέρνος χυλός είναι το πολιτισμικό εκκολαπτήριο του σύγχρονου φασισμού, από τα ρατσιστικά παραληρήματα ψευδοφιλοσόφων, τύπου Bernard Levi, μέχρι τον hipster νεοφασισμό του αμερικανικού alternative right.

Ένα τέτοιο δείγμα εξαμβλωματικού φαιού χυλού είναι ακριβώς το κείμενο του sfyrodrepano.blogspot με αφορμή το Διήμερο Εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ που οργάνωσε η Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας, το οποίο αναδημοσιεύτηκε, καταλαμβάνοντας μάλιστα και περίοπτη θέση, στο  Indymedia. Με λόγο που θυμίζει άλλοτε αθλητική εφημερίδα και άλλοτε πάνελ μεσημεριανής εκπομπής, με σεξιστικούς αστεϊσμούς και προσβλητικούς υπαινιγμούς, το κείμενο αυτό συνιστά ένα τυπικό παράδειγμα της «μετα-πολιτικής». Ένα φαιό εξάμβλωμα, στο οποίο οι μαχητές του ΔΣΕ συνυπάρχουν, με λίγες αράδες διαφορά, με τους Παοκτζήδες, ο «Χαρίλαος με το μοναδικό παράστημα» με τον «πρωτοποριακό θεσμό του πολιτικού επιτρόπου», οι «γλυκιές» στη φυσιογνωμία αντάρτισσες με τους χωρίς «καμία αντίστοιχα όμορφη παρουσία» μεταξύ τους αντάρτες, ο Νίκος Ζαχαριάδης με τον Νίκο Καρούλια, «κάτι Κούρδοι» με το «στρατηγικό έλλειμμα του διεθνούς ΚΚ» κ.ο.κ.

Η διακίνηση κειμένων τέτοιου τύπου εντός των θλιβερών κύκλων του ρεβιζιονισμού δεν αποτελεί, φυσικά, έκπληξη. Η επιλογή, ωστόσο, κάποιων να αναδημοσιεύσουν το φαιό αυτό εξάμβλωμα στο Indymedia εν είδει περιπαικτικής κριτικής στην εκδήλωση για τα 70 χρόνια του ΔΣΕ που οργάνωσε η Πρωτοβουλία , δεν μπορεί παρά να σχολιαστεί ως ανησυχητικό δείγμα πολιτικής, ηθικής και αισθητικής κατακρήμνισης.

Την απάντηση στη φαιά αθλιότητα και στους καλοθελητές της, την έχει δώσει, όμως, η ίδια η εκδήλωση. Μια εκδήλωση, που μακριά από τη ακαδημαϊκή, δήθεν, αποστασιοποίηση, αλλά και την άσφαιρη κομπορρημοσύνη των επίδοξων μνηστήρων της, έφερε τη σημαντικότερη στιγμή της ελληνικής επαναστατικής ιστορίας σε επαφή με τη ζώσα εμπειρία του λαϊκού κινήματος, σε έναν ιστορικό για τους κοινωνικούς αγώνες χώρο. Αυτόν ακριβώς τον χώρο, τον πολλαπλώς κακοποιημένο από ποικίλες ασκήσεις ατομικής «ελευθερίας», αυτή η εκδήλωση τον κατέστησε ικανό να υποδεχθεί το βάρος της εμβληματικότερης στιγμής της λαϊκής επαναστατικής δράσης, ικανό να υποδεχθεί το βάρος της ραπτομηχανής της ΕΠΟΝίτισσας Πηνελόπης, δολοφονημένης στα δεκαοκτώ της χρόνια από τα πυρά του μοναρχοφασισμού στην ηρωική πορεία των αόπλων της Ρούμελης.

Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας