Σημειώσεις για έναν μαχητικό ανεξάρτητο συνδικαλισμό

0
167

Μάριος Μαγιολαδίτης – ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Εισήγηση στην εκδήλωση «Η πολιτική της αντίστασης»

Οκτώβρης 2016

  1. Βασικός στόχος της δουλειάς μας θα πρέπει να είναι η στήριξη των συνδικαλιστικών δομών, η ενίσχυσή τους με στόχο να αναπτυχθεί η συλλογική δράση και να γίνει αποτελεσματικότερη και μαχητικότερη.
  2. Θέλουμε ένα συνδικαλισμό, μια πολιτική δράση ανεξάρτητη από την αστική τάξη και το κράτος της. Ο ρόλος του συνδικαλισμού είναι από τη φύση του διεκδικητικός και όχι διαχειριστικός. Κύριο ζητούμενο είναι η πολιτική και οργανωτική συγκρότηση στα συλλογικά όργανα, τα σωματεία, γιατί ο αγώνας δεν δίνεται μέσα σε γραφεία και γύρω από τραπέζια διαπραγματεύσεων αλλά στις συλλογικές διεκδικήσεις, στις Γενικές Συνελεύσεις, στο δρόμο.
  3. Μια πολιτική που θα εντάσσεται στην «λογική του συστήματος» είναι καταδικασμένη σε ενσωμάτωση και σε αποτυχία. Σε αυτά τα πλαίσια μια δράση που θα αναλώνεται, θα επικεντρώνει και τελικά θα εξαντλείται στα όργανα διοίκησης είναι μια δράση ενσωμάτωσης και όχι ρήξης.
  4. Υπογραμμίζουμε την αναποτελεσματικότητα συμμετοχής στα όργανα διοίκησης με ένα παράδειγμα από τον κλάδο μας. Στη Λευκάδα: Την Τετάρτη εκλογές για όργανα διοίκησης και την Πέμπτη παράσταση διαμαρτυρίας για ολιγομελή τμήματα.
  5. Είμαστε κάθετα αντίθετα με τη λογική του «Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος» του Τσίπρα γιατί είναι το επιστέγασμα του σεβασμού του αστικού συντάγματος άρα και του πρόσκαιρου συσχετισμού δύναμης σε βάρος της εργατικής τάξης. Την ίδια ώρα είμαστε αντίθετοι σε κάθε αλλαγή-αναθεώρηση του Συντάγματος από τις αστικές δυνάμεις γιατί ακριβώς αυτό θα σήμαινε ακόμα πιο δυσχερείς όρους για τους εργαζομένους.
  6. Επικεντρώνουμε στα δουλειά από τα κάτω. Στα πρωτοβάθμια σωματεία. Στην αυτοτελή δράση των εργαζομένων. Θυμίζουμε το ατυχές παράδειγμα όπου οι μαθητικές καταλήψεις που ξέσπασαν στα τέλη Σεπτέμβρη – αρχές Οκτώβρη 2013 έφτασαν και ξεπέρασαν τα 250 σχολεία και τελικά σταμάτησαν για να γίνουν εκλογές για την… ΟΛΜΕ.
  7. Να δώσουμε βάρος στην οργάνωση των συνδικάτων πάνω σε 3 άξονες:

α) Ο στόχος για ένα και μόνο συνδικάτο  σε επίπεδο επιχείρησης, μιας ομοσπονδίας  σε επίπεδο κλάδου, ενός εργατικού κέντρου σε επίπεδο νομού, παράλληλα με τη σταδιακή κατάργηση κάποιων  ομοιοεπαγγελματικών και κλαδικών οργανώσεων, είναι μια λογική απαίτηση. Είναι χαρακτηριστική η κατάσταση του κλάδου των εκπαιδευτικών με την ΟΛΜΕ  στην πραγματικότητα να μην εκπροσωπεί το σύνολο των καθηγητών, την ύπαρξη πολλών σωματείων (αναπληρωτών, εκπαιδευτικών ΙΕΚ, εκπαιδευτικών ΣΔΕ, κ.α.) με στενό ή συντεχνιακό περιεχόμενο.

β) Δυνατότητα δημιουργίας επιχειρησιακών σωματείων παντού κόντρα στα παιχνίδια «των 21 μελών»

γ) Ισότιμη συμμετοχή των μεταναστών.

  1. «Δίκτυα», «επιτροπές», «τομείς», «ξεχωριστά σωματεία ανέργων», διαιωνίζουν την  μη ισότιμη ένταξή τους στα συνδικάτα. Αν ήταν χρήσιμα σαν  πρόωρα και πρώτα  βήματα, τώρα – εδώ  και πολύ καιρό  – είναι ανεπαρκή.
  2. Να ενοποιούμε και να αναπτύσσουμε δράση ανεξάρτητη, συνολική, ανυποχώρητη. Σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η πρότασή μας για απεργία στις 17 Νοέμβρη, ήμερα της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ώστε να γίνει σαφές ότι η αντιφασιστική-αντιπολεμική πάλη είναι άμεση συνδεδεμένη με την ταξική.