Μορφές κακοποίησης γυναικών

0
137

1) Λεκτική βία: υβριστικές εκφράσεις ή εκφράσεις, που δεν είναι άμεσα υβριστικές, αλλά απευθύνονται στη γυναίκα υπό τύπον κριτικής και της προκαλούν αισθήματα ενοχής και κατωτερότητας.

2) Ψυχολογική βία: εκφράζεται τόσο με τη μορφή του εκβιασμού, όσο και με τη μορφή της διαρκούς υποτίμησης και της ταπείνωσης.

Πιο βαριά, αλλά λιγότερο ύπουλη από την λεκτική, μορφή βίας, καθώς δημιουργεί εξ αρχής σχέση εξουσίας και υποταγής, ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Εκβιασμοί και διαρκής κριτική ισοπεδώνουν ψυχολογικά τη γυναίκα και την κλείνουν σε μια σχέση όπου εκείνος εξουσιάζει και εκείνη υποτάσσεται.

3) Σωματική βία: ξεκινά από ένα χαστούκι και φτάνει σε γροθιές, κλωτσιές και χρήση αντικειμένων, που μπορούν να τραυματίσουν την γυναίκα ή να προκαλέσουν ακόμα και τον θάνατό της.

Συχνά, όταν βλέπουμε μια βαριά κακοποιημένη γυναίκα τη ρωτάμε, αν αυτό έχει ξανασυμβεί. «Ναι, αλλά δεν ήταν τόσο σοβαρό» είναι μια από τις συνηθισμένες απαντήσεις. Αν επιμείνουμε λίγο περισσότερο, αν ρωτήσουμε τη γυναίκα, ποιο ακριβώς ήταν αυτό, που «δεν ήταν τόσο σοβαρό», θα την ακούσουμε να μας λέει ότι κατά καιρούς την έχει χαστουκίσει για ασήμαντους λόγους. Είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό στοιχείο των κοινωνιών μας η ποσοτικοποίηση των πραγμάτων και μέσα σε αυτά περιλαμβάνεται και η βία.

Όταν οι γυναίκες δεχόμαστε να συνεχίσουμε μια σχέση μετά από ένα απλό χαστούκι ή μια σπρωξιά, πρέπει να έχουμε συνείδηση, ότι αυτές, οι θεωρούμενες ως «ήπιες», μορφές βίας, ίσως είναι η αρχή για βαρύτερες μορφές κακοποίησης, στο βαθμό που λειτουργούν ως μέτρο της διαθεσιμότητας της γυναίκας να δεχτεί τον άντρα ως αφεντικό.

4) Σεξουαλική βία: σεξουαλική επίθεση με σκοπό τον εξαναγκασμό της γυναίκας σε σεξουαλική πράξη-βιασμός.

Η πιο πολυσυζητημένη μορφή βίας στο φεμινιστικό κίνημα και σίγουρα η πιο βαριά από όλες.

Δεν έχουν περάσει παρά μόνον λίγα χρόνια, αφότου αναγνωρίστηκε νομικά ο βιασμός στο γάμο, αναγνωρίστηκε δηλαδή νομικά το δικαίωμα της γυναίκας να καταγγείλει το σύζυγό της, γιατί την εξανάγκασε σε σεξουαλική πράξη.

Η αναγνώριση αυτής της μορφής βίας ως υπαρκτής και εντός του θεσμού του γάμου ήρθε πολύ καθυστερημένα και σε πλήρη δυσαναλογία με την έμφαση που έδωσε και εξακολουθεί να δίνει σε αυτήν το γυναικείο κίνημα. Η καθυστέρηση αυτή δείχνει με πολύ σαφήνεια τόσο την προστασία που παρέχει το νομικό, πολιτικό και κοινωνικό μας σύστημα στον θεσμό της οικογένειας και τη θεώρηση των σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ των συζύγων ως καθήκον των γυναικών προς τους άντρες. Τι έκανε άραγε τους νομοθέτες να αποφασίσουν, τελικά, αυτή την αναγνώριση; Μήπως η γενική ατιμωρησία του εγκλήματος του βιασμού; Μήπως η πεποίθηση ότι, αν οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους δεν είναι παρά ένα πολύ μικρό μέρος εκείνων που πέφτουν θύματα βιασμού, εκείνες που θα καταγγείλουν τους ίδιους τους συζύγους τους, θα είναι ακόμη πιο λίγες; Γεγονός είναι, ότι η νομική κατοχύρωση του δικαιώματος της γυναίκας να καταγγέλλει τον σύζυγό της για άσκηση σεξουαλικής βίας σε βάρος της δεν οδήγησε σε αύξηση των καταγγελλόμενων βιασμών.

5) Οικονομική βία: η απειλή αποστέρησης βασικών αγαθών, ο έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων και των εσόδων της γυναίκας, η επιβολή οικονομικής εξάρτησης με την απαγόρευση της εργασίας εκτός σπιτιού, η μονομερής λήψη αποφάσεων για το πώς θα χρησιμοποιηθούν οι οικονομικοί πόροι και των δύο είναι μορφές οικονομικής βίας που έχουν σαν αποτέλεσμα την εξάρτηση της γυναίκας.

Από ΤΕΛΕΣΙΛΛΑ τεύχος 52