Μαθήματα μέσα στο θρίλερ

0
124

Της Niemands Rose

Η ζωή του Νίκου Ρωμανού σώθηκε γιατί αγωνίστηκε μέχρι τέλους και γιατί βρήκε συμπαραστάτες. Όμως μέσα στο θρίλερ μάθαμε και μερικά πράγματα ο ένας για τον άλλο.

Μάθαμε λοιπόν πως η απεργία πείνας είναι ένας εκβιασμός στο κράτος. Εξαιρετική τοποθέτηση. Να θυμίσουμε μόνο πως *κάθε* μορφή διεκδίκησης είναι ένας εκβιασμός με αυτή τη διεστραμμένη έννοια και πως ολόκληρη η πορεία της ανθρωπότητας ενάντια στη βαρβαρότητα είναι ένας «εκβιασμός».

Μάθαμε πως η θεσμοθετημένη βία του κράτους, η κατασταλτική αυθαιρεσία και η αναλγησία στα όρια της φυσικής εξόντωσης, νομιμοποιούνται πιο εύκολα στη συνείδηση κάποιων από τον… επάρατο αναρχισμό, που αμφιβάλλω αν έχουν την παραμικρή ιδέα τι πρεσβεύει.

Μάθαμε ακόμα να ξεχειλώνουμε τη λογική, βάζοντας το ερώτημα «αν έκανε απεργία πείνας ο Κασιδιάρης, θα διαδηλώνατε υπέρ του;» ξεχνώντας βέβαια πως αποτελεί σύντομο ανέκδοτο η φράση «φασίστας απεργός πείνας», παραλείποντας να αναλογιστούμε το κατηγορητήριο που βαραίνει τον ένα και τον άλλο, θολώντας κι άλλο τα νερά βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι τον ναζισμό που αιματοκύλησε τον υπέροχο κόσμο μας με τον αναρχισμό που ποτέ και πουθενά δεν έχει εφαρμοστεί και παραμένει ουτοπία.

Μάθαμε πως η υποχρεωτική σίτιση δεν εγείρει ζητήματα ηθικής και δεοντολογίας παρά το ότι στον Δυτικό κόσμο -που κάποιοι επικαλούνται όποτε τους συμφέρει- θεωρείται μέθοδος βασανισμού, καταπάτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (βλ. Διεθνή Αμνηστία).

Μάθαμε να στρεφόμαστε λυσσαλέα κατά των «μούφα αγωνιστών», «των βορείων προαστίων», λογική που στρεφόταν τόσο κατά του δολοφονημένου Αλέξη Γρηγορόπουλου όσο και του ημιθανούς Νίκου Ρωμανού, ξεχνώντας βέβαια την έννοια του ταξικού αποστάτη. Χωρίς να επιχειρώ ανίερες συγκρίσεις, να θυμίσω πως ο Κροπότκιν ήταν γιος πρίγκιπα, ο Μπακούνιν αριστοκρατικής καταγωγής, ο Λαφάργκ, ο Ένγκελς και ο Μαρξ προέρχονταν από εξαιρετικά εύπορες οικογένειες.

Μάθαμε να ακούμε ψυχολογισμούς σε σχέση με την οικογένεια του απεργού πείνας, την προσωπικότητά του, τα άδηλα κίνητρά του, μια επιχειρηματολογία που θύμιζε πάνελ μεσημεριανάδικου, ξεχνώντας πως η ψυχολογιοποίηση των πολιτικών πράξεων συναντάται σε απολυταρχικά καθεστώτα.

Μάθαμε δηλαδή αυτό που ξέραμε, πως μέσα σε κρίσιμες στιγμές διασαλεύεται η επίφαση κι αναδύονται στην επιφάνεια τα βορβορώδη βάθη του καθενός. Τόση σκατοψυχία ρε γαμώτο;