Ιδιωτικά Πανεπιστήμια; Ποιοι τα θέλουν και γιατί – Με αφορμή ένα άρθρο στην Καθημερινή

0
81

Διαβάζουμε στην «Καθημερινή» της Κυριακής (7/9/2014) ένα άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη, εταίρου μια εταιρίας «Επιχειρηματικών Συμμετοχών» διάφορα επιχειρήματα για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Ο Αρίστος Δοξιάδης είναι γνωστός για τις απόψεις του από την εποχή που καλούσε τον πολιτικό κόσμο να «τολμήσει» την πλήρη εξάρτηση της Ελλάδας στα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα υπογράφοντας μνημόνιο-παράδοση άνευ όρων.

Το άρθρο είναι αποκαλυπτικό για τους σκοπούς και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης αλλά δείχνει και με τον πιο άμεσο τρόπο το σαθρό υπόβαθρο των επιχειρημάτων.

Διατείνεται ο αρθρογράφος ότι «οι καλές μη κρατικές σχολές θα μπορούν να αξιοποιούν πολύ περισσότερο τις νέες εκπαιδευτικές τεχνολογίες» (γιατί περισσότερο από τις κρατικές; Δε μας λέει) και φυσικά «να δίνουν πτυχία γενικής μόρφωσης και δεξιοτήτων».

Και εδώ είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει το κουτί του μυστηρίου!

Ο Δοξιάδης δε θέλει Πανεπιστήμια όπου θα δίνουν πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Αλλά σχολές που θα παρέχουν, έναντι αμοιβής, γενική μόρφωση και δεξιότητες!

Και μάλιστα «δεξιότητες της δημιουργίας, της συνεργασίας, των παραδοτέων στην προθεσμία και της πρακτικής άσκησης».

Δηλαδή ασάφειες, κανένα επαγγελματικό δικαίωμα, απλήρωτη πρακτική άσκηση (ακόμα χειρότερα: θα πληρώνουν οι φοιτητές για να κάνουν πρακτική άσκηση, η οποία θα είναι και ασύνδετη με κάποιο πρόγραμμα σπουδών).

Και το άρθρο ολοκληρώνει με τις γνωστές νεοταξικές σάλτσες «να έχουν ως βασική γλώσσα τα αγγλικά», κλπ, κλπ (Επουσιώδες ζήτημα στην πραγματικότητα σε ποια γλώσσα θα γίνεται η διδασκαλία αλλά χαρακτηριστικό ότι ο αρθρογράφος επιμένει ακόμα και σ’ αυτό).

Αυτό λοιπόν είναι το περίφημο «ιδιωτικό Πανεπιστήμιο» που οραματίζονται αυτοί που μας καλούσαν να υπογράψου μνημόνια άνευ όρων και να παραδώσουμε τα κλειδιά του κράτους στα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Ένας χώρος ψευτοκατάρτισης, ένα μαγαζί που θα πουλάει πιστοποιητικά κακής ποιότητας και θα ρίχνει ακόμα πιο χαμηλά το κόστος της εργατικής δύναμης σε όφελος της αστικής τάξης.