«Είναι ο Ιμπεριαλισμός, ηλίθιε»

0
122

Τις τελευταίες μέρες, και με αφορμή τα γεγονότα στη Γάζα, αναδεικνύεται μια νέα φιλοπολεμική τάση που έρχεται να εναντιωθεί σε όποια μορφή αντίδρασης των λαών απέναντι στις πολεμικές επεμβάσεις με την ουσιαστική τους στήριξη. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ακούμε από ανθρώπους να λένε ακόμα ακόμα ότι καλά κάνει το Ισραήλ και σκοτώνει (ναι, τόσο ωμά).

Χαρακτηριστική είναι και η τελευταία δήλωση της Αμερικανίδας, (εβραϊκής καταγωγής) σταρ του Χόλιγουντ, Τζόαν Ρίβερς η οποία δήλωσε ότι καλά κάνει το Ισραήλ και ότι αυτοί που σκοτώνονται στη Γάζα είναι ούτε λίγο ούτε πολύ καθυστερημένοι. Κάτι βέβαια που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις από πολλούς χώρους αλλά παρ’ όλα αυτά αντικατοπτρίζει σε ένα βαθμό και την αντίληψη μερίδας του κόσμου. Η συγκεκριμένη «κυρία» είναι 81 ετών που σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου Πολέμου ήταν 6-12 ετών, όσο δηλαδή και τα περισσότερα παιδιά που σκοτώθηκαν στη Γάζα από τις επεμβάσεις του Ισραήλ. Μπορεί η εν λόγω κυρία να μη θυμάται τη φρίκη του πολέμου και τον διωγμό μιας ολόκληρης φυλής (ή και να μην την έζησε ποτέ από κοντά, δεν το γνωρίζουμε αυτό) ωστόσο θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ευαισθησία πάνω στο θέμα.

Η θηριωδία που υπέστησαν οι Εβραίοι κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα έπρεπε να ήταν η τελευταία πράξη φυλετικού ή και θρησκευτικού φανατισμού αλλά παρ’ όλα αυτά βλέπουμε ότι όχι μόνο δεν ανέδειξε τα πανανθρώπινα ζητήματα που ανέμενε η ανθρωπότητα αλλά αντ’ αυτού όξυνε αυτές τις αντιθέσεις και ίσως για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για μια τέτοιου είδους παρέμβαση. Δεν ισχυρίζομαι ότι το κράτος του Ισραήλ κάνει ότι κάνει για να πλήξει τους Μουσουλμάνους, τους χριστιανούς κλπ αλλά η αντίληψη ορισμένων ανθρώπων, όπως και της εν λόγω κυρίας, είναι αυτή.

Οι πόλεμοι παγκοσμίως και από τα αρχαία χρόνια είχαν ένα βασικό κίνητρο το οποίο τους πραγμάτωνε, το χρήμα. Και από ‘κει και πέρα για να υπάρχει η αποδοχή των ανθρώπων σε αυτούς ή έστω και η ανοχή δημιουργούνταν τεχνητοί λόγοι που ουδεμία σχέση είχαν με τη λογική αλλά σίγουρα με το συναίσθημα. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι ο Τρωικός πόλεμος δεν έγινε γιατί ένας κερατάς ήθελε να πάρει πίσω την τσούλα τη γυναίκα του, ούτε ο Ξέρξης ήθελε να αφανίσει τον ελληνικό πολιτισμό. Ο Τζένγκις Χαν δεν ήταν ένας αιμοσταγής αυτοκράτορας κι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν έκανε ότι έκανε επειδή ήταν σχιζοφρενής.

Ας μην ξεχνάμε ότι η άνοδος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Βαυαρίας ήρθε σε περιόδους όπου οι σύμμαχοι επέβαλλαν σκληρά οικονομικά και στρατηγικά μέτρα και η γερμανική αστική τάξη ήταν υπό καθεστώς κατάρρευσης. Σε αντίθεση με τα εβραϊκά κεφάλαια που παρουσίαζαν άνθηση και με τον καιρό εξάλειφαν τους ανταγωνιστές τους. Για αυτό άλλωστε ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο Χίτλερ όταν ανέλαβε Καγκελάριος ήταν η εθνικοποίηση εβραϊκών κεφαλαίων και επιχειρήσεων και η δωρεά τους στη μερίδα της γερμανικής αστικής τάξης που τον στήριξε. Βέβαια για να φτάσει να πάρει το 37% των ψήφων έπρεπε να πειστεί μια μερίδα της κοινωνίας, κι αυτό δεν έγινε στη βάση της ανεξαρτησίας που είχε τότε ανάγκη η χώρα αλλά στο ότι η φυλή των Εβραίων ευθύνεται για την ανεργία, τον πληθωρισμό και τις συνεχόμενες οικονομικές κρίσεις. Και φυσικά όταν ο Χίτλερ είδε ότι η χώρα του αυτοδύναμη αλλά απομονωμένη ήταν καταδικασμένη, προχώρησε σε επεκτατικούς πολέμους «για να απαλλάξει την Ευρωπαϊκή Ήπειρο από τους Εβραίους».

Μια ανάλογη ανάγνωση υπάρχει πίσω από κάθε πόλεμο γιατί πολύ απλά η εκάστοτε κυρίαρχη τάξη προβαίνει σε πολέμους μόνο όταν έχει να αποκομίσει οικονομικά οφέλη από αυτόν. Οπότε σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κανείς να δίνει έστω και το παραμικρό άλλοθι (θρησκευτικό, εθνικό, στρατηγικό κ.α.) σε αυτόν που ξεκινάει έναν πόλεμο αλλά εάν δε θέλει να τον βρει και αυτόν η φρίκη του πολέμου θα πρέπει να συντάσσεται με τον αμυνόμενο. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίες.

Δ.Π