Οργανική αλ-χημεία (ή «στην διάθεση του ΠΥΣΔΕ»)

0
113

Αναδημοσίευση από Λαμπτήρα Πυρακτώσεως τ. 7, Απρίλης 2011. Ωστόσο παραμένει τόσο επίκαιρο…

Κάθε διορισμός που γίνεται στο δημόσιο, έρχεται για να καλύψει μια οργανική θέση που, για οποιονδήποτε λόγο, έμεινε κενή. Κάθε διορισμός με εξαίρεση αυτούς των εκπαιδευτικών!

 Σε οποιονδήποτε άλλον τομέα του δημοσίου, κάθε υπηρεσία καταρτίζει ένα οργανόγραμμα, ένα σχέδιο, δηλαδή, της διοικητικής της δομής και των αντίστοιχων οργανικών της θέσεων ανάλογα με τις υπάρχουσες ανάγκες. Έτσι κάθε μόνιμος δημόσιος υπάλληλος βρίσκεται τοποθετημένος σε μια οργανική θέση, μια θέση που του εξασφαλίζει αφενός την μονιμότητά του και αφετέρου το ότι δεν θα μετατρέπεται σε «μπαλάκι» στα χέρια του οποιουδήποτε προϊστάμενού του, που θα τον μεταφέρει από γραφείο σε γραφείο και –γιατί όχι;–  από  πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό. Όλα αυτά τα «αυτονόητα» για τους εκπαιδευτικούς δεν ισχύουν. Υπάρχει αφενός ένα στοιχειώδες οργανόγραμμα το οποίο καθορίζει οργανικές θέσεις στα σχολεία, πλην όμως οι θέσεις αυτές είναι πολύ λιγότερες αυτών των διορισμένων εκπαιδευτικών. Και φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί «είναι υπεράριθμοι». Απλά οι οργανικές θέσεις καθορίζονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι πολύ λιγότερες από τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων.

 Όλα τα πράγματα βέβαια, έχουν και κάποιες δικαιολογίες. Οι μεγάλες διαφορές στον αριθμό των μαθητών (και κατά συνέπεια των τμημάτων) που μπορεί να παρατηρηθούν, ιδιαίτερα στην επαρχία, έχει σαν συνέπεια οι ανάγκες των σχολείων για εκπαιδευτικούς να αλλάζουν χρόνο με το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι κάθε χρονιά κάποιος μικρός αριθμός καθηγητών θα πρέπει να μετακινείται σε γειτονικά σχολεία. Η «λύση» που δίνεται από το υπουργείο σε αυτήν την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματός μας είναι ο διορισμός εκπαιδευτικών όχι μόνον σε «οργανικά κενά», αλλά και σε «λειτουργικά κενά», δηλαδή να διορίζεται κάποιος εκπαιδευτικός χωρίς να προσδιορίζεται το σχολείο του!

 Τι σημαίνει όμως αυτό στην πράξη; Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής του υπουργείου, να βρίσκεται πλήθος εκπαιδευτικών χωρίς οργανική θέση, είναι όλοι αυτοί να βρίσκονται «στην διάθεση του ΠΥΣΔΕ», δηλαδή στην διάθεση της διοίκησης, και κάθε σχολική χρονιά να βρίσκονται με την αβεβαιότητα σε ποιο σχολείο (ή σχολεία!) θα τοποθετηθούν. Έτσι αυτό που πριν λέγαμε ότι «ένας μικρός αριθμός εκπαιδευτικών πρέπει να μετακινηθούν» μετατρέπεται σε «μεγάλος αριθμός καθηγητών». Και ακόμα μεγαλύτερος που θα ζει με τον φόβο μήπως μετακινηθεί. Είπατε τίποτε για το πού στηρίζεται το πελατειακό κράτος; Ναι λοιπόν, στηρίζεται πρώτα και κύρια στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας. Αν συνειδητοποιήσουμε τις επιπτώσεις που έχει αυτό για την ζωή του εκπαιδευτικού για παράδειγμα στις Κυκλάδες ή τα Δωδεκάνησα, όπου τα σχολεία μπορεί να βρίσκονται σε διαφορετικό νησί, αλλά ακόμα και στην υπόλοιπη επαρχία όπου μπορεί να απέχουν πολύ περισσότερο από 50 χιλιόμετρα μεταξύ τους, αντιλαμβανόμαστε το πόσο πολύ εξαρτάται ο εκπαιδευτικός από την «εύνοια» της διοίκησης. Στην ουσία ο εκπαιδευτικός που δεν έχει οργανική θέση είναι ένας δημόσιος υπάλληλος που έχει εξασφαλίσει την μισή από την μονιμότητά του: την μονιμότητα του διορισμού του, αλλά όχι της τοποθέτησής του.

 Άλλωστε και η πρόθεση του υπουργείου να συγχωνεύσει σχολεία θα παίξει και αυτόν τον ρόλο. Θα επιφέρει περαιτέρω μείωση των οργανικών θέσεων, και αυτό όχι τόσο επειδή θα μειωθούν οι ανάγκες των σχολείων αλλά λόγω του απαράδεκτου τρόπου υπολογισμού τους. Με λίγα λόγια στα μεγάλα σχολεία αντιστοιχίζονται πολύ λιγότερες οργανικές θέσεις από τις πραγματικές τους ανάγκες.

 Και στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν μια σειρά από άλλες θέσεις σχετικές με την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση οι οποίες καλύπτονται μεν από εκπαιδευτικούς, χωρίς όμως να ανοίγουν ως οργανικές θέσεις: θέσεις στο υπουργείο, στα γραφεία, στις σχολικές βιβλιοθήκες κ.α. καλύπτονται από εκπαιδευτικούς οι οποίοι βρίσκονται σε αυτές αποσπασμένοι και πολλοί από αυτούς κατέχουν ήδη οργανικές θέσεις.

 Συνυπολογίζοντας τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται ούτε για κάποια «αβλεψία» της κυβέρνησης, ούτε για κάποιο «μικρής έκτασης» φαινόμενο. Αυτή η εργασιακή κατάσταση αγγίζει πολλούς χιλιάδες εκπαιδευτικούς. Πρόκειται για πάγια πολιτική του υπουργείου, διαχρονικά, με στόχο οι εκπαιδευτικοί να χωρίζονται σε προνομιούχους και μη (το «προνόμιο» είναι η μονιμότητα!), δηλαδή να είναι διαιρεμένοι, ανήμποροι να αντιδράσουν μαζικά στις οποιεσδήποτε προθέσεις της, τελικά με στόχο το πελατειακό κράτος να αναπαραγάγει τον εαυτό του.

 Μήπως όμως πρέπει κάποτε να βγούμε από αυτή τη λογική και να αντιτάξουμε σε αυτήν τα δικά μας αιτήματα;

Μήτσος Βάρσος
Εκπαιδευτικός, Αργοστόλι – Καφαλονιά