1886-2014 Οι λαοί συνεχίζουν τον αγώνα τους

0
86

Η Εργατική Πρωτομαγιά καθιερώθηκε από το διεθνές συνέδριο του Παρισιού το 1889 ως ημέρα – ορόσημο των αγώνων των εργατών. Τότε οι εργάτες στο Σικάγο ξεχύθηκαν στους δρόμους αντιδρώντας στις καταπιεστικές και επιβαλλόμενες συνθήκες εργασίας από τους λίγους που κατείχαν τα μέσα παραγωγής (εργοστασιάρχες κλπ.), με αιτήματα που σχεδόν μέχρι σήμερα τα θεωρούσαμε δεδομένα χάρη σ’ αυτούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των αιτημάτων τους ήταν η καθιέρωση του 8ωρου και γενικότερα η κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων για ανθρώπινους ρυθμούς εργασίας.

Το σκεπτικό τους:  8 ώρες ύπνο, 8 ώρες εργασία και 8 ώρες ψυχαγωγία

Σήμερα τα μέχρι τώρα εργασιακά μας δικαιώματα καταπατούνται. Η ανεργία κινείται σε υψηλά επίπεδα. Ενώ υπάρχουν άμεσες ανάγκες για κάλυψη θέσεων – όπως π.χ. σε όλα τα σχολεία της χώρας – οι προσλήψεις παραμένουν πενιχρές, ολοένα αυξάνεται η ευέλικτη απασχολισημότητα σε βάρος της σταθερής εργασίας (βλ. συμβασιούχους καθηγητές στα Πανεπιστήμια) που κινείται στα πλαίσια ενός γενικευμένου κλίματος ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Το βιοτικό μας επίπεδο χειροτερεύει καθημερινά. Οι μισθοί μειώνονται. Οι φόροι αυξάνονται. Τα ασφαλιστικά ταμεία καταληστεύονται με διάφορους πλάγιους τρόπους (βλ. ομόλογα) με εντολή της ίδιας της κυβέρνησης. Καταργούνται οι ενιαίοι κανόνες μισθών με στόχο την εξατομίκευση της αμοιβής και οι μισθοί συνδέονται με τον βαθμό απόδοσης του κάθε εργαζομένου μέσω της αξιολόγησης. Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι η κατάργηση του 8ωρου, η έξαρση του φαινομένου της μαύρης (ανασφάλιστης) εργασίας και η διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων.

Oλα αυτά συνηγορούν στο ότι τα αιτήματα της Εργατικής Πρωτομαγιάς του 1886 είναι επίκαιρα όσο ποτέ.

 Στο χώρο της εκπαίδευσης η επίθεση που διενεργείται από Ε.Ε. – Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρήσεων έχει ως στόχο πέντε βασικούς άξονες:

Α) Την περαιτέρω επιχειρηματικοποίηση – ιδιωτικοποίηση

Β) Την επίταση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση

Γ) Την πλήρη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται με το πτυχίο

Δ) Τη φίμωση-πειθάρχηση του φοιτητικού – μαθητικού κινήματος μέσω του ποινικοποίησης του φοιτητικού – μαθητικού συνδικαλισμού

Ε) Τη μαζική παραγωγή πειθήνιων, υπερεξειδικευμένων υπαλλήλων, έρμαια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας (απολύσεις, χαμηλοί μισθοί, ελαστικό ωράριο, απλήρωτες υπερωρίες κλπ)

Όλα αυτά επιτυγχάνονται με την ισότιμη αναγνώριση των πτυχίων των Κ.Ε.Σ. με τα πτυχία των Ελληνικών Πανεπιστημίων, τους νόμους για τα Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης – Αξιολόγησης – ΔΟΑΤΑΠ του 2005, με τον νέο Νόμο – Πλαίσιο, την κατάργηση του Πανεπιστηματικού Ασύλου, την πρόθεση για τη διαγραφή χιλιάδων φοιτητών, την κατάργηση της δωρεάς σίτισης-στέγασης, τις σκέψεις για δίδακτρα. Το αίτημα του 1886 για την καθιέρωση της 8ωρης εργασίας είναι αντίστοιχο με αυτό της Πραγματικά Δημόσιας & Δωρεάν Παιδείας του 2006-7. Όπως όλοι πρέπει να έχουν δικαίωμα στη σταθερή εργασία και στον ελεύθερο χρόνο, έτσι και όλοι ανεξαρτήτως οικονομικο – κοινωνικών χαρακτηριστικών θα πρέπει να έχουν δικαίωμα στην δωρεάν παιδεία σ’ όλες τις βαθμίδες της. Έτσι, στόχος μας πρέπει να είναι η διεύρυνση του Πανεκπαιδευτικού μετώπου σε Παλλαϊκό.

Να ξαναμπεί το φοιτητικό κίνημα στο προσκήνιο

Ύστερα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Μάη – Ιούνη ’06 και Γενάρη – Φλεβάρη – Μάρτη ’07 όπου το φοιτητικό κίνημα «έδειξε τα δόντια του», ήρθε η ώρα του απολογισμού των μέχρι τώρα κινητοποιήσεων και της εκτίμησης για τη συνέχισή τους. Σίγουρα το φοιτητικό κίνημα δεν βγήκε χαμένο από αυτές. Μάλιστα η καθυστέρηση της ψήφισης του νέου Νόμου Πλαίσιο, το πάγωμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος κάτω από την πίεση του κινήματος έδειξαν τη δύναμη και τη δυναμική που μπορεί να έχει ο μαζικός ενωτικός ανυποχώρητος αγώνας.

ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ (Μπερτολντ Μπρεχτ)

 Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΛΛΑ ΜΕΡΑ ΠΑΛΗΣ. ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ

cropped-pablogheader