Η πάλη για την κατάργηση οπισθοδρομικών νόμων

0
64

 

7. 8-6-06_greece_students__046_Η πάλη για την κατάργηση οπισθοδρομικών νόμων και η προσπάθεια αποπροσανατολισμού των κινημάτων

(Εισήγηση στην 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Πορείας Αριστερής που πραγματοποιήθηκε 20-21/10/2012 στο Ηράκλειο Κρήτης)

Είναι γενικά παραδεκτό από όλους μας, ότι μέσα στα 10 χρόνια ύπαρξης του σχήματος συλλέξαμε πάρα πολλές κινηματικές εμπειρίες. Οι πιο δυνατές από αυτές ήταν το φοιτητικό κίνημα του Μάη – Ιούνη του 2006, οι μάχες μετά την ψήφιση του Νόμου Πλαίσιο το 2007, ο Δεκέμβρης του ’08 με τα εξεγερσιακά χαρακτηριστικά του, το κίνημα των πλατειών κλπ.

Όλα τα παραπάνω κινήματα συσπείρωσαν μία τεράστια μάζα φοιτητών, νέων, ανέργων, εκπαιδευτικών, μαθητών, κλπ. σε μία κοινή προσπάθεια. Με εξαίρεση τον Δεκέμβρη του ’08 που η αφορμή ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη από τις δυνάμεις καταστολής, σ’ όλες τις υπόλοιπες κινηματικές στιγμές αφορμή ήταν είτε η ψήφιση κάποιου οπισθοδρομικού νόμου ή η πρόθεση ψήφισης τέτοιου.

Οι αιτίες σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις ήταν τα ολοένα και αυξανόμενα προβλήματα στην εκπαίδευση (ένταση των ταξικών φραγμών, εντατικοποίηση των σπουδών, διάλυση δημόσιας εκπαίδευσης κλπ.), στην εργασία (ελαστικοποίηση όρων εργασίας, μειώσεις μισθών, αυξανόμενη ανεργία κλπ.), στην ζωή (φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής, έλλειψη πραγματικής δικαιοσύνης, καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ.).

Τι είναι, όμως, αυτό που μπορεί να χαρακτηρίσει ένα νόμο οπισθοδρομικό;

Γνωρίζουμε, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζουμε, ότι η ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο από την ιστορία της πάλης μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Πάλη μεταξύ εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευομένων τάξεων. Στόχος των εκμεταλλευομένων τάξεων πάντα ήταν και είναι η όσο πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγεται από την εργασία των ανθρώπων που ανήκουν σε αυτή, η ισότιμη συμμετοχή τους στα κοινά, η απόδοση δικαιοσύνης χωρίς διακρίσεις, οι ίσες ευκαιρίες στην ζωή, την εργασία, την εκπαίδευση. Από την άλλη οι εκμεταλλεύτριες τάξεις πάλευαν και παλεύουν για την διατήρηση της εκμετάλλευσης και γιατί όχι την επέκτασή της.

Αυτή η νικηφόρα ταξική πάλη μας έδωσε δικαιώματα που πριν από 100-200-500 χρόνια όχι μόνο δεν ήταν αυτονόητα, αλλά ούτε καν περνούσαν από το μυαλό των καταπιεσμένων.

Οπισθοδρομικό λοιπόν μπορούμε να πούμε ένα νόμο του οποίου η ψήφιση και εφαρμογή παίρνει πίσω δικαιώματα που έχουν κατακτήσει οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Νόμοι, που κατ’ επέκταση, ωφελούν και ενισχύουν τις εκμεταλλεύτριες τάξεις και πισωγυρίζουν την κοινωνία και τις σχέσεις που τη διέπουν.

Η πάλη για την κατάργηση οπισθοδρομικών νόμων χρειάζεται κυρίως στόχευση και αποφασιστικότητα για να είναι αποτελεσματική. Αποτελεσματική είναι μόνο όταν γίνεται υπόθεση όλων όσων πλήττονται από τα μέτρα που προωθούνται.

Η στόχευση είναι προϊόν μιας σωστής και διαρκώς προσαρμοσμένης στα νέα δεδομένα ανάλυσης. Μιας ανάλυσης που πρέπει να παίρνει υπόψιν τους συσχετισμούς δύναμης, τις ανεπτυγμένες δομές των κινημάτων, την κοινωνική κατάσταση, την κινηματική εμπειρία, τους ελιγμούς των κυβερνήσεων και άλλα πολλά. Έτσι λοιπόν, η προσπάθεια αποπροσανατολισμού των κινημάτων επικεντρώνεται σε αυτή. Ο αποπροσανατολισμός των κινημάτων έχει «εξωκινηματικούς» και «εσωκινηματικούς» παράγοντες.

Αυτοί οι παράγοντες έχουν ένα κοινό. Είναι αυτοί που εξυπηρετώντας την εκμεταλλεύτρια τάξη έχουν σαν κύριο στόχο την άμβλυνση της ταξικής συνείδησης και ταυτόχρονα με αυτή, την διάλυση του μετώπου όλων των κοινωνικών ομάδων και τάξεων που πλήττονται και οφείλουν να κινητοποιηθούν ενωμένοι για να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους.

Οι «εξωκινηματικοί» παράγοντες είναι κυρίως τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποι της εφαρμοζόμενης πολιτικής στα σωματεία.

Κύρια τακτική τους για τον αποπροσανατολισμό των κινημάτων είναι η απόκρυψη των βασικών αιτημάτων των κινημάτων, η προσπάθεια εγκλωβισμού των κινημάτων σε πλαστά διλήμματα, ο εκφοβισμός του λαού, η στρέψη μιας κοινωνικής ομάδας ενάντια σε άλλη.

πχ. το 2006-7 τα ΜΜΕ απέκρυπταν συστηματικά τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος εστιάζοντας στην βία των διαδηλώσεων για να εκφοβίσουν και να αποτρέψουν της εξάπλωσή του (βλ. γεγονότα Νομικής κλπ.). Παράλληλα η ΔΑΠ εστίαζε στο χάσιμο εξεταστικών ή/και εξαμήνων, έκλεινε σχολές για 3 μήνες με αποφάσεις ΔΣ που είχε αυτοδυναμία με στόχο να μην γίνουν συνελεύσεις και κινητοποιηθούν οι φοιτητές ενάντια στα μέτρα που έπλητταν τα δικαιώματά τους (βλ. ΔΑΠ ΣΕΥΠ ΤΕΙ Κρήτης).

Παράλληλα οι «εσωκινηματικοί» παράγοντες παίζουν το δικό τους ρόλο στην προσπάθεια αποπροσανατολισμού του κινήματος. Υπάρχουν βέβαια διαφορές στον τρόπο που αυτό γίνεται και στο ιδεολογικό περιτύλιγμα που τα καλύπτει. Συνήθως όλα αυτά ντύνονται με τον μανδύα μιας «υπερεπαναστατικότητας».

Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες αυτών:

– Αυτοί που αρνούνται την καθημερινή πάλη στα πλαίσια του καπιταλισμού

– Αυτοί που αρνούνται να καταρτίσουν συγκεκριμένο σχέδιο πάλης περιορίζοντας τους αγώνες κατά τόπους και κατά τμήματα, με λογική copy – paste, «ξεχνώντας» να τους συνολικοποιήσουν.

Η πρώτη κατηγορία είναι αυτή που συγκρατεί δυνάμεις που θα έπρεπε να ενωθούν στους αγώνες με τα υπόλοιπα τμήματα των καπιεζόμενων τάξεων.

Είναι αυτή που στο όνομα του ταξικού ή επαναστατικού αγώνα διαιρεί αυτούς που πλήττονται, μεταθέτοντας τον αγώνα ενάντια στα καθημερινά προβλήματα και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων στην τελική λύση που ανάλογα με τον χώρο είναι ο σοσιαλισμός, αναρχία, λαϊκή εξουσία κλπ. Παραγνωρίζοντας, όμως, ότι για να φτάσουμε σε μια πιο δίκαιη κοινωνία, μια κοινωνία που οι καταπιεζόμενες τάξεις οργανωμένα θα απελευθερωθούν, θα είναι το επιστέγασμα και η «εξαργύρωση» όλης της εμπειρίας που η ταξική πάλη για καθημερινά ζητήματα θα έχει συσσωρεύσει.

Αυτό κινηματικά το συναντήσαμε κυρίως στο φοιτητικό κίνημα του 2006-7, αλλά και στον Δεκέμβρη του ’08. Ειδικά στον Δεκέμβρη του ’08 είχαμε γίνει μάρτυρες της προσπάθειας της ΠΚΣ και της ΚΝΕ να αποτρέψει την σύγκλιση Γενικών Συνελεύσεων των Φ.Σ. αποκλείοντας τις εισόδους των ιδρυμάτων. Είναι οι ίδιοι που την περίοδο εκείνη έκαναν πίσω στο δικό τους αίτημα «για κατάργηση των ΜΑΤ» κατηγορώντας όσους αγωνίζονταν για ρεφορμισμό. Την ίδια στάση συναντούμε και σήμερα, με την άποψη ότι το δίλημμα «ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ» είναι πλαστό ή το «ΕΞΩ από την ΕΕ» στο τώρα. Μία στάση που ξεκάθαρα τάσσεται ΥΠΕΡ της παραμονής στην ΕΕ και στο ΕΥΡΩ, μιας και μεταθέτει την πάλη σε ένα αύριο που ποτέ δεν έρχεται. Μία στάση που ξεκάθαρα ωφελεί τις εκμεταλλεύτριες τάξεις που έχουν συνδέσει την ύπαρξή τους με την ΕΕ. Παρόμοια βέβαια είναι και τα αιτήματα για «Διάλυση της ΕΕ» κλπ που εκφράζουν πολλές μικρές ομάδες / οργανώσεις που αναφέρονται στην αριστερά.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που όταν η πάλη για την κατάργηση ενός οπισθοδρομικού νόμου πρέπει να μπει στην ημερήσια διάταξη ως κεντρικό αίτημα αυτοί ασχολούνται με τις επιμέρους διατάξεις αυτού του νόμου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πάλη για την απόκρουση του Νόμου Πλαίσιο του 2007 που ακολούθησε την ψήφισή του. Τότε δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και έχουν τις οργανωτικές δυνατότητες να σηκώσουν μεγάλο βάρος ενός κινήματος (βλ ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ) προτίμησαν έναν αγώνα σε κάθε σχολή ξεχωριστά ενάντια σε κάθε διάταξη του Νόμου Πλαίσιο που γινόταν προσπάθεια να εφαρμοστεί. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να περάσει «αναίμακτα» ο Νόμος σε όσες σχολές οι συσχετισμοί είναι πολύ αρνητικοί και σιγά-σιγά να περάσει ακόμα και σε ιδρύματα – κάστρα όπως το Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι η τακτική που ακολουθήθηκε ήταν λανθασμένη.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ακούσια λάθη αν δεν είχαμε επανάληψη της ίδιας τακτικής και για το Νόμο Πλαίσιο της Διαμαντοπούλου από το 2011 και μετά, όπου το ζήτημα της εφαρμογής του αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Πάλι δεν «παλεύτηκε» το αίτημα για «Κατάργηση του Νόμου Πλαίσιο», μιας και οι αγώνες περιορίστηκαν μόνο στα τμήματα που θίγονταν από την εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων. Για δεύτερη φορά εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι ακολουθήθηκε (εσκεμμένα πλέον;) λάθος τακτική.

Απέναντι λοιπόν σε αυτές τις ομάδες εντός και εκτός του κινήματος που προσπαθούν να το αποπροσανατολίσουν οι νέοι, οι φοιτητές, οι μαθητές πρέπει να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά. Να συμμετέχουν στις κινηματικές διαδικασίες, να προετοιμάζονται και να οργανώνονται από πριν, να κάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα τον πιο αυστηρό απολογισμό. Απολογισμό όχι για να κατακρινούν αυτούς που αγωνίζονται, αλλά για να βελτιώσουν τις μεθόδους πάλης, να μάθουν από τις αδυναμίες τους, να μην επαναλάβουν τα λάθη τους. Απολογισμό με περιεχόμενο.

Δ.Π.

Δημοσιεύτηκε στον Λαμπτήρα Πυρακτώσεως (τεύχος 11ο, Απρίλης 2013)